Ouderen TV

Tegen die tijd kijken wij op de buis naar piepjonge mensjes met wie wij geen enkele binding hebben. Kunnen wij ons in de verste verte niet identificeren met het hoofdpersoon van een boeiende film. Spreken de onderwerpen ons niet meer aan. Het lijkt ons geen prettige vooruitzicht. Saai.

De verlossing lijkt voorhanden. Een reportage van de RVU op 28 maart uitgezonden op Nederland 3 laat het reilen en zeilen van een groep mensen die het ei van Columbus doen verbleken: ouden van dagen uit het Franse Brest die gezamenlijk, zij het geholpen door jongeren (lees: fitteren) voor het zwaardere werk, TV-programma’s maken; programma’s die uitgezonden worden op de lokale zender. Voor en door ouderen.

Je slaat een hoop vliegen in één klap: én de buisofiele oudere mens is tevreden én je bezorgt de programmamakers de tijd van hun leven.

Niet alleen het feit dat ze “maatschappelijk relevant werk” verrichten maar ook de omgang met elkaar blijkt een bron van geestverruiming en levensvreugde te zijn. In het groepje dat je bezig zag bevonden zich voornamelijk vrouwen, maar ook een enkele man, van uiteenlopende achtergronden. Een ex-huisvrouw, een ex-naaister, een voormalige vrouwelijke minister enz… In een busje op weg naar een lokatie zaten ze te gieren van het lachen. Toen ze eenmaal bezig waren met Candid-camera-achtige opnames was het de hele tijd dolle pret. En dat voor mensen die normaal gekluisterd aan hun rolstoel doelloos in het bejaardenhuis weg zitten te kwijnen, slecht lopende burgers, met tal van gezondheidsklachten, voor wie aktief deelnemen aan maatschappij geen optie meer is.

Wij weten het zeker: als het zover is dat de ouderdom ons aan het televisie kijken gekregen heeft, en als tegen die tijd programmamakend Nederland nog niet de guts heeft gehad om zo’n reeks van de grond te tillen, dan gaan WIJ die maken. Samen met een ex-naaister en een ex-minister. Erika heeft al toegezegd. Nu Tineke nog.

Liva Elders